De horizon is een strakke streep,
een groen scherm zonder ruis.
De polder ligt hier in een ijzeren greep,
alles is horizontaal en pluis.
Maar de taal speelt een slim spel
met deze eindeloze, platte kaart.
Zonder klimmen of dalen, jawel,
is er toch iets bijzonders bewaard.
De navigatie zoekt een weg,
ver weg van rots of diep ravijn.
En stuurt je, dwars over de steg,
naar waar de Bergen en Dalen zijn.
Geen bergen van steen, maar van sfeer,
geen dalen van diepte, maar rust.
Het vlakke land verbaast telkens weer,
van het Drentse zand tot aan de kust.
Edcon.
Terug naar de
mijmerdichten van
Edcon!