De vrouw en het paard (in de wei)

Ze ligt alleen
In de wei
De zon streelt haar zij
Maar zij voelt het niet

Ze ligt in een uitgestrekt gebied
Naast een sloot
Haar lichaam is bloot
Maar het deert haar niet

Er staan bloemen in de wei
Een boom en wat schapen
Een paard staat haar wat aan te gapen
Maar zij ziet niet

Ze heeft wel plezier
Daar in de wei
Zoals ze daar ligt, zonder kledij,
Zonder lach, zonder tast, zonder zicht

Ze is zintuiglijk uit evenwicht
Maar in haar wezen is ze ongedeerd
Het paard kijkt ongegeneerd
En de fabriek op de achtergrond raffineert

Ondertussen roken de schoorstenen
En is de sloot vergeven
Maar zij, zij gaat gewoon verder met haar leven
Ze lijkt ongestoord zoals ze daar ligt

Haar wereld draait immers door
Haar wereld heeft het goed met haar voor

Edcon

klik hier om terug te keren naar mijmerdichten van Edcon